मुंबई : “२ ऑक्टोबरला नेमकं काय झालं होतं?” हा प्रश्न जितका प्रभावी आहे, तितकाच “कटप्पाने बाहुबलीला का मारलं?” हा प्रश्न आहे. गेल्या ११ वर्षांत दृश्यम सारखे प्रेक्षकांना खिळवून ठेवणारे रहस्यपट फारच कमी आहेत. या फ्रँचायझीची प्रेक्षकांवरील पकड इतकी मजबूत आहे की, नव्या चित्रपटाच्या प्रमोशनसाठी निर्मात्यांना शहरोशहरी दौरे किंवा मुलाखतींची मालिकाही घ्यावी लागली नाही. त्याऐवजी त्यांनी चित्रपटाच्या तिकिटांसोबत मोफत पावभाजी देण्याची भन्नाट कल्पना केली आहे! पण प्रत्येक चांगल्या गोष्टीचा शेवट असतो. आता ‘दृश्यम: द कन्क्लूजन’ प्रदर्शित झाला आहे. पहिल्या दोन भागांइतकाच हा चित्रपट प्रभावी आहे का? चल पाहूया…
कथानक…
लेखक आणि दिग्दर्शक म्हणून पुन्हा एकदा जबाबदारी सांभाळणारा अभिषेक पाठक सुरुवातीलाच स्पष्ट करतो की, तो केवळ मल्याळममधील मूळ चित्रपटाची कथा जसाच्या तशी पुढे नेत नाही. मीरा देशमुख (तब्बू) अजूनही तिचा मुलगा सॅम गमावल्याच्या दुःखातून सावरलेली नाही. विजय आणि त्याच्या कुटुंबाने मुलाच्या हत्येतून सुटका करून घेतल्याची गोष्ट तिला अस्वस्थ करत असते. या परिस्थितीशी जुळवून घेता न आल्याने तिचा पती (रजत कपूर) क्राइम ब्रँचचे प्रमुख राजवीर सिंह तोमर (जयदीप अहलावत) यांच्याकडे जातो आणि हे प्रकरण पुन्हा उघडण्याची विनंती करतो.
आणि काही वेळातच विजय पुन्हा एकदा अडचणीत सापडतो. मात्र यावेळी परिस्थिती अधिक गंभीर आणि वातावरण अधिक तणावपूर्ण आहे. एक क्षण असा येतो की, विजयकडे आता सुटकेचा कोणताही मार्ग उरलेला नाही, असे खरोखरच वाटू लागते. यानंतर काय घडते, यावरच चित्रपटाची पुढील कथा आधारित आहे. मूळ चित्रपटातील कथा तंतोतंत न घेण्याचा निर्मात्यांचा निर्णय योग्य वाटतो. मल्याळम आवृत्तीत विशेषतः क्लायमॅक्सच्या दिशेने कथा काहीशी लांबते. मात्र या चित्रपटात सुरुवातीपासूनच मुख्य संघर्षाकडे वेगाने वाटचाल केली जाते. पार्श्वभूमी उभी करण्यासाठी फारसा वेळ न घालवता विजयला अडचणीच्या परिस्थितीत ढकलले जाते. त्यामुळे चित्रपटाला सुरुवातीपासूनच एक वेग मिळतो.
चित्रपट प्रभावी ठरतो का?
मात्र या निर्णयाची एक किंमतही मोजावी लागते. मुख्य संघर्षाकडे जाण्याच्या घाईत कुटुंबवत्सल विजय साळगावकर काहीसा बाजूला पडतो. श्रेया सरन आणि विजयच्या दोन मुलींची भूमिका साकारणाऱ्या इशिता दत्ता आणि मृणाल जाधव यांना पहिल्या भागात जवळपास संवाद किंवा अर्थपूर्ण उपस्थितीच मिळत नाही. मूळ दृश्यम प्रभावी ठरण्यामागे याच कुटुंबाचा मोठा वाटा होता. विजय केवळ पोलिसांना चकवणारा माणूस नव्हता, तर पत्नी आणि मुलींचे संरक्षण करण्यासाठी कोणत्याही थराला जाणारा पती आणि वडील होता. त्याचे साधे, आपुलकीचे कौटुंबिक जीवन त्याच्या प्रत्येक कृतीला अधिक प्रभावी बनवत होते.
Amaron
प्रेक्षकांना केवळ विजय पकडला जाईल का, याचीच उत्सुकता नव्हती; तो नेमकं काय आणि कोणासाठी वाचवण्याचा प्रयत्न करत आहे, हेही तितकेच महत्त्वाचे होते. यावेळी चित्रपटाने थ्रिलरच्या भागावर अधिक भर दिल्याने फ्रँचायझीला भावनिक आधार देणारा घटक काहीसा कमी झालेला जाणवतो. अडीच तासात प्रेक्षकांचे मनोरंजन कसे करायचे, हे मात्र चांगलेच माहीत आहे. पहिल्या भागात विनोदाचे अनेक प्रसंग आहेत. त्यात इन्स्पेक्टर गायतोंडे (कमलेश सावंत) या व्यक्तिरेखेचा मोठा वाटा आहे. २ ऑक्टोबर, पावभाजी आणि स्वामीजींच्या सत्संगाभोवती फिरणाऱ्या सोशल मीडिया मीम्सचाही विनोदी पद्धतीने संदर्भ घेतला आहे. आमिल कीतन खान यांचे संवाद चांगले जमले आहेत.
ट्विस्ट आणि टर्न
या चित्रपटातील मोठी उणीव म्हणजे फ्रँचायझीकडून प्रेक्षकांना ज्या गोष्टीची सर्वाधिक अपेक्षा असते, त्यातच काहीशी कमतरता जाणवते—थरार आणि नाट्यमयता. विजय पुन्हा एकदा यातून सुटणार का? आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे तो हे कसं करणार? क्लायमॅक्सच्या दिशेने चित्रपट वेग घेतो आणि मोठा खुलासा होईपर्यंत प्रेक्षकांची उत्सुकता टिकवून ठेवतो. मात्र विजयने पुन्हा एकदा आपली हुशारी कशी सिद्ध केली, याचे स्पष्टीकरण देताना चित्रपट अनेक सोयीस्कर घटनांवर अवलंबून राहतो. पूर्वी विजयच्या चतुर नियोजनाने प्रेक्षकांना त्याच्या बुद्धिमत्तेचे कौतुक वाटत असे. यावेळी मात्र अनेक घटना अशा प्रकारे घडतात की, त्या जशा दाखवल्या आहेत तशाच स्वीकाराव्या लागतात. इथेच चित्रपटाची धार कमी होते. वरवर पाहता सगळे हुशार वाटते; पण थोडे खोलात गेल्यावर पटकथा तितकी हुशार वाटत नाही.
कसा आहे अजय देवगणचा अभिनय ?
अभिनयाच्या बाबतीत अजय देवगण म्हणजे बॉलिवूडचा मोहनलाल असे म्हणता येईल. दोघांच्याही चेहऱ्यावरील तीव्र भाव आणि बोलके डोळे खूप काही सांगून जातात. अजय देवगणने विजय साळगावकरची भूमिका चांगली साकारली आहे. विजयची पत्नी नंदिनीच्या भूमिकेतील श्रेया सरन हिला आपली छाप पाडण्यासाठी केवळ एक प्रभावी दृश्य मिळते. जयदीप अहलावत राजवीरच्या भूमिकेत प्रभावी आहे. ज्येष्ठ वकील इंद्रजीत शेट्टीच्या भूमिकेतील प्रकाश राज यांचा अभिनयही उत्कृष्ट आहे. अमर मोहिले यांचे पार्श्वसंगीत विशेष उल्लेखनीय आहे. चित्रपटाचा तणाव आणि वातावरण निर्माण करण्यात संगीताचा मोठा वाटा आहे.
एकूणच, ‘दृश्यम: द कन्क्लूजन’मध्ये चाहत्यांना गुंतवून ठेवण्यासाठी पुरेसे नाट्य आणि नॉस्टॅल्जिया आहे. मात्र ज्या फ्रँचायझीने अशक्य गोष्टीही शक्य वाटाव्यात अशा पद्धतीने सादर करण्याची ओळख निर्माण केली, त्याच फ्रँचायझीचा हा भाग प्रेक्षकांकडून काही गोष्टी फारशा प्रश्न न विचारता स्वीकारण्याची अपेक्षा करतो. समाधानकारक शेवटासाठी आवश्यक सर्व घटक चित्रपटात आहेत; मात्र त्या सर्वांना प्रभावीपणे जोडणारी ‘जादू’ काहीशी कमी पडते. अखेर रहस्य संपले असले, तरी पहिल्या दृश्यमची जादू पुन्हा निर्माण करणे किती कठीण आहे, हे या चित्रपटातून जाणवते.
